Από τη Νάπολη στα καζίνο του Λονδίνου, μέχρι την οικονομία των δημιουργών.

Κεφάλαιο 1 · Μέχρι τα 23

Νάπολη

Γεννήθηκα στη Νάπολη και μέχρι τα 18 μου ήμουν ένα εντελώς συνηθισμένο παιδί. Ύστερα συνέβη κάτι απλό, αλλά καθοριστικό: ένας φίλος μού ζήτησε να τον βοηθήσω να πουλήσει εισιτήρια για το πάρτι του σχολείου. Από περίπου 380 άτομα, εγώ πούλησα εισιτήρια στα 350. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα δύο πράγματα: μου άρεσε η ενέργεια των ανθρώπων… και είχα μια κάποια κλίση στο μάρκετινγκ, στις σχέσεις και στο να «κάνω τα πράγματα να γίνονται».

Από τα 18 ως τα 21 άρχισα να οργανώνω βραδιές μόνος μου: πρώτα σε παμπ και εστιατόρια, μετά – μέσα σε λίγο καιρό – στα πιο σημαντικά κλαμπ της Νάπολης. Και υπήρχε μια λεπτομέρεια που μου έδινε τεράστιο πλεονέκτημα: ήμουν νέος, οπότε χρησιμοποιούσα το ίντερνετ με φυσικότητα, ενώ πολλοί στον χώρο ήταν πιο «παλιάς σχολής». Όταν έβγαινε η μεγάλη επιτυχία της στιγμής, αντί να περάσω από τα πρακτορεία που εκπροσωπούσαν τους καλλιτέχνες (τα οποία, φυσικά, έδιναν προτεραιότητα στους πιο έμπειρους), άρχισα να έρχομαι σε απευθείας επαφή με τραγουδιστές και DJ μέσω των επίσημων ιστοσελίδων και στοιχείων επικοινωνίας τους. Αποτέλεσμα: έφερα στη Νάπολη μεγάλα ονόματα και έχτισα γρήγορα τη φήμη μου.

Στα 22 βρέθηκα να διαχειρίζομαι τις δημόσιες σχέσεις για μια περιοχή της Νάπολης. Λίγο αργότερα, μου πρότειναν να αναλάβω την καλλιτεχνική διεύθυνση μιας ντισκοτέκ που ήταν υπό κατασκευή. Εγώ έκανα μια πρόταση «σαν επιχειρηματίας»: όχι μόνο διεύθυνση… αλλά να γίνω συνέταιρος. Δέχτηκαν. Στα 23 ήμουν ιδιοκτήτης ενός μαγαζιού με το όνομα «Pixel», βόρεια της Νάπολης.

Κεφάλαιο 2 · Ο Βορράς

Τρεβίζο

Εκείνη η ζωή, για ένα εικοσάχρονο παιδί, ήταν ένα τρένο χωρίς φρένα: 200 χιλιόμετρα την ημέρα, δύο τηλέφωνα που χτυπούσαν συνέχεια, ατελείωτες νύχτες, τεράστιες ευθύνες. Κάποια στιγμή τα άφησα όλα. Μετακόμισα στον Βορρά και άρχισα να δουλεύω ως αναπληρωτής διοικητικός βοηθός σε σχολεία, στο Τρεβίζο: μια δουλειά γραφείου, σταθερή, κανονική… αλλά δεν ήμουν «εγώ».

Από εκείνα τα χρόνια υπάρχει ένα επεισόδιο που μοιάζει με παρένθεση, αλλά στην πραγματικότητα είναι θεμελιώδες κομμάτι της ιστορίας μου: άρχισα να επικοινωνώ στο διαδίκτυο με ένα απλό μήνυμα – λιγότερη κριτική, περισσότερη ελευθερία – και με τον καιρό κάποιες κοπέλες άρχισαν να μου ζητούν «μη αναγνωρίσιμο» περιεχόμενο για να το δημοσιεύουν. Μιλάμε για χρόνια που δεν υπήρχαν ινφλουένσερ όπως σήμερα και ορισμένα πράγματα δεν ήταν διαδεδομένα. Εκείνη η φάση μού έμαθε πόσο μετράνε η νοοτροπία, η επικοινωνία και η κοινότητα.

Κεφάλαιο 3 · Αγγλία

Λονδίνο

Μετά πήγα να επισκεφτώ έναν φίλο στο Πόρτσμουθ, στην Αγγλία. Μπήκα σε ένα καζίνο και σε 10 συνεχόμενες μέρες κέρδισα περίπου 11.000 λίρες στερλίνες. Το αστείο; Κάποια στιγμή δεν με άφηναν πια να παίζω με Ιταλούς κρουπιέρηδες. Εγώ, στο μεταξύ, είχα γνωρίσει το προσωπικό και άρχισα να κάνω παρέα μαζί τους όταν ο φίλος μου δούλευε.

Όταν γύρισα στην Ιταλία για να κλείσω τις αναπληρώσεις μου, ένα βράδυ είδα μια αγγελία «Δούλεψε μαζί μας» για κρουπιέρηδες… ακριβώς στο καζίνο όπου ήξερα ήδη τους πάντες. Μετακόμισα, έκανα τη σχολή κρουπιέρη και ξεκίνησα μια καριέρα που δεν περίμενα. Μετά από δύο χρόνια ήρθε μια τεράστια ικανοποίηση: έγινα ο καλύτερος κρουπιέρης της Αγγλίας, κερδίζοντας έναν εθνικό διαγωνισμό. Από εκεί ξεκίνησα να δουλεύω στα πιο σημαντικά καζίνο του Λονδίνου. Εκείνη η φάση μού άφησε ένα πράγμα: πειθαρχία. Μοιάζει με «λαμπερή» δουλειά, αλλά στην πραγματικότητα είναι ακρίβεια, ψυχολογία, έλεγχος και ψυχραιμία.

Κεφάλαιο 4 · 2018 – 2020

Διαδικτυακά

Το 2018 γεννιέται η πρώτη μου δομημένη διαδικτυακή επιχείρηση: το IndustrySex.com, ένα βιντεομάθημα σεξουαλικής αγωγής με τη Valentina Nappi. Δεν είναι πορνό βίντεο: είναι ένα μάθημα σε μορφή ομιλίας με κινούμενα γραφικά, σχεδιασμένο για να δίνει πρακτικά εργαλεία. Εκείνη μιλούσε κυρίως στις γυναίκες, εγώ στους άντρες, από τα βασικά μέχρι πιο προχωρημένες τεχνικές.

Το 2019 μια κοπέλα που με ακολουθούσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μού ζήτησε να τη βοηθήσω να βρει πελάτες για βιντεοκλήσεις. Ανέλαβα τη διαχείριση των προφίλ της: λειτούργησε τόσο καλά, που κι άλλες κοπέλες άρχισαν να επικοινωνούν μαζί μου για τον ίδιο λόγο. Έτσι γεννήθηκε η TipAgency, το πρακτορείο μέσω του οποίου στήριζα γυναίκες δημιουργούς και επαγγελματίες στην τοποθέτησή τους στην αγορά, στη στρατηγική και στην ανάπτυξη. (Η TipAgency είναι σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μου, αλλά σήμερα το επίκεντρο είναι οι δικές μου επιχειρήσεις.)

Το 2020 αποφάσισα να χτίσω κάτι μεγαλύτερο: μια πλατφόρμα που θα έλυνε ένα τεράστιο πρακτικό πρόβλημα για τις δημιουργούς – να πληρώνονται και να διαχειρίζονται ψηφιακές υπηρεσίες με απλό τρόπο. Έτσι γεννήθηκε το VieniOra.com, που έγινε το κύριο έργο μου.

Κεφάλαιο 5 · Από το 2020

Σήμερα

Το 2020 μετακόμισα επίσης για να δουλέψω στο καζίνο του Άμστερνταμ. Κι εκεί, την περίοδο του Covid, συμβαίνει κάτι πολύ ξεκάθαρο: ενώ η «φυσική» ζωή επιβραδύνεται, τα διαδικτυακά μου έργα – κυρίως το VieniOra – αρχίζουν να μεγαλώνουν πολύ πιο γρήγορα. Κάποια στιγμή καταλαβαίνω ότι ήρθε η ώρα να επιλέξω. Το να αφήσω το καζίνο δεν ήταν εύκολο – μου λείπει ακόμα, γιατί είναι αληθινό πάθος – αλλά ήταν το σωστό βήμα.

Μετά την πανδημία άρχισα να ταξιδεύω και σήμερα ζω ανάμεσα στο Μπαλί, το Λονδίνο και, πού και πού, την Ιταλία, για να είμαι με την οικογένειά μου. Σήμερα δουλεύω στον κλάδο των υπηρεσιών για ενηλίκους ως επιχειρηματίας: δεν δημιουργώ περιεχόμενο, αλλά χτίζω επιχειρήσεις και υποδομές.

Κι αν περιμένεις μια ζωή σαν ταινία… σε απογοητεύω αμέσως: συχνά είναι πολύ πιο βαρετή απ’ ό,τι φαίνεται. Όπως λέω εγώ: είναι να σπάω το κεφάλι μου με τους προγραμματιστές, να κάνω ανάλυση δεδομένων, μάρκετινγκ, δοκιμές, παρακολούθηση μετρήσεων και βελτιστοποιήσεις. Με λίγα λόγια: στα παρασκήνια, αλλά με σοβαρότητα. Λιγότερο σινεμά, περισσότερο Excel.