จากเนเปิลส์สู่คาสิโนในลอนดอน จนถึงครีเอเตอร์อีโคโนมี

บทที่ 1 · จนถึงอายุ 23 ปี

เนเปิลส์

ผมเกิดที่เนเปิลส์ และจนถึงอายุ 18 ปี ผมก็เป็นแค่เด็กธรรมดามาก ๆ คนหนึ่ง แล้ววันหนึ่งก็มีเรื่องง่าย ๆ แต่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้น: เพื่อนคนหนึ่งขอให้ผมช่วยขายบัตรงานปาร์ตี้ของโรงเรียน จากคนทั้งหมดประมาณ 380 คน ผมขายไปได้ถึง 350 ใบ ตอนนั้นเองผมเข้าใจสองอย่าง: ผมชอบพลังของผู้คน… และผมมีพรสวรรค์บางอย่างด้านการตลาด การสร้างความสัมพันธ์ และการ “ทำให้สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นจริง”

ช่วงอายุ 18 ถึง 21 ปี ผมเริ่มจัดปาร์ตี้กลางคืนด้วยตัวเอง เริ่มจากผับและร้านอาหาร แล้วไม่นานนักก็ขยับไปถึงคลับที่ดังที่สุดในเนเปิลส์ และมีรายละเอียดหนึ่งที่ทำให้ผมได้เปรียบอย่างมาก: ผมยังหนุ่ม เลยใช้อินเทอร์เน็ตได้อย่างเป็นธรรมชาติ ในขณะที่หลายคนในวงการยังค่อนข้าง “หัวเก่า” เวลามีเพลงฮิตติดหูของช่วงนั้นออกมา แทนที่จะติดต่อผ่านเอเจนซีที่ดูแลศิลปิน (ซึ่งแน่นอนว่าให้ความสำคัญกับคนที่มีประสบการณ์มากที่สุดก่อน) ผมเริ่มติดต่อนักร้องและดีเจโดยตรงผ่านเว็บไซต์และช่องทางติดต่ออย่างเป็นทางการของพวกเขา ผลก็คือ ผมพาศิลปินชื่อดังมาที่เนเปิลส์ได้ และสร้างชื่อเสียงได้อย่างรวดเร็ว

ตอนอายุ 22 ผมได้มาดูแลงานประชาสัมพันธ์ของทั้งย่านหนึ่งในเนเปิลส์ ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีคนติดต่อมาให้ผมไปเป็นผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ของดิสโก้เธคที่กำลังก่อสร้าง ผมยื่นข้อเสนอแบบ “ผู้ประกอบการ”: ไม่ใช่แค่เป็นผู้อำนวยการ… แต่ขอเป็นหุ้นส่วนด้วย พวกเขาตกลง พออายุ 23 ผมก็เป็นเจ้าของคลับชื่อ “Pixel” ทางตอนเหนือของเนเปิลส์

บทที่ 2 · ขึ้นเหนือ

เตรวีโซ

สำหรับเด็กหนุ่มอายุยี่สิบ ชีวิตแบบนั้นเหมือนรถไฟเบรกแตก: เดินทางวันละ 200 กม. โทรศัพท์สองเครื่องดังไม่หยุด คืนที่ไม่มีวันจบ และความรับผิดชอบมหาศาล ถึงจุดหนึ่งผมก็ตัดขาดจากทุกอย่าง ผมย้ายขึ้นไปทางเหนือ และเริ่มรับงานแทนชั่วคราวในตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายธุรการตามโรงเรียนต่าง ๆ ในเมืองเตรวีโซ: งานออฟฟิศ มั่นคง เป็นเวลา… แต่มันไม่ใช่ “ตัวผม”

ในช่วงปีเหล่านั้น มีเหตุการณ์หนึ่งที่ดูเหมือนเป็นแค่เรื่องแทรก แต่จริง ๆ แล้วเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญในเรื่องราวของผม: ผมเริ่มสื่อสารทางออนไลน์ด้วยข้อความง่าย ๆ (ตัดสินกันให้น้อยลง อิสระให้มากขึ้น) และเมื่อเวลาผ่านไป สาว ๆ บางคนก็เริ่มขอคอนเทนต์ที่ “ระบุตัวตนไม่ได้” จากผมเพื่อเอาไปเผยแพร่ เรากำลังพูดถึงยุคที่ยังไม่มีอินฟลูเอนเซอร์แบบทุกวันนี้ และบางเรื่องก็ยังไม่ใช่กระแสหลัก ช่วงนั้นสอนผมว่ามายด์เซ็ต การสื่อสาร และคอมมูนิตี้ สำคัญแค่ไหน

บทที่ 3 · อังกฤษ

ลอนดอน

จากนั้นผมไปเยี่ยมเพื่อนที่พอร์ตสมัท ประเทศอังกฤษ ผมเดินเข้าคาสิโนแห่งหนึ่ง และตลอด 10 วันติดต่อกัน ผมชนะเงินไปประมาณ 11,000 ปอนด์ ที่ตลกคืออะไรรู้ไหม? ถึงจุดหนึ่งพวกเขาไม่ยอมให้ผมเล่นกับครูเปียร์ชาวอิตาลีอีกเลย ระหว่างนั้นผมก็ได้รู้จักกับพนักงานที่นั่น และเริ่มไปไหนมาไหนกับพวกเขาตอนที่เพื่อนผมไปทำงาน

พอกลับมาอิตาลีเพื่อสะสางงานแทนชั่วคราวให้เรียบร้อย คืนหนึ่งผมเห็นประกาศ “ร่วมงานกับเรา” รับสมัครครูเปียร์… ที่คาสิโนแห่งเดียวกับที่ผมรู้จักทุกคนอยู่แล้ว ผมย้ายไปที่นั่น เข้าเรียนหลักสูตรครูเปียร์ และเริ่มต้นอาชีพที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน สองปีต่อมาผมก็ได้รับความภูมิใจครั้งใหญ่: ผมกลายเป็นครูเปียร์ที่เก่งที่สุดในอังกฤษ จากการชนะการแข่งขันระดับประเทศ จากนั้นผมก็ได้ไปทำงานในคาสิโนระดับท็อปของลอนดอน ช่วงชีวิตนั้นทิ้งสิ่งหนึ่งไว้กับผม: วินัย มันดูเหมือนงานที่ “หรูหรา” แต่ในความเป็นจริงแล้วมันคือความแม่นยำ จิตวิทยา การควบคุม และความเยือกเย็น

บทที่ 4 · 2018 – 2020

ออนไลน์

ในปี 2018 ธุรกิจออนไลน์ที่เป็นระบบจริงจังตัวแรกของผมก็ถือกำเนิดขึ้น: IndustrySex.com คอร์สวิดีโอเพศศึกษาร่วมกับ Valentina Nappi มันไม่ใช่วิดีโอโป๊ แต่เป็นคอร์สแบบบรรยายพร้อมกราฟิกแอนิเมชัน ที่ออกแบบมาเพื่อให้เครื่องมือที่ใช้ได้จริง เธอพูดกับผู้หญิงเป็นหลัก ส่วนผมพูดกับผู้ชาย ตั้งแต่พื้นฐานไปจนถึงเทคนิคขั้นสูงขึ้น

ในปี 2019 มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ติดตามผมบนโซเชียลมีเดียมาขอให้ผมช่วยหาลูกค้าสำหรับวิดีโอคอล ผมดูแลเธอในฐานะโซเชียลมีเดียแมเนเจอร์: ได้ผลดีมากจนสาว ๆ คนอื่นเริ่มติดต่อผมมาด้วยเหตุผลเดียวกัน จากตรงนั้นจึงเกิดเป็น TipAgency เอเจนซีที่ผมใช้ช่วยครีเอเตอร์และมืออาชีพในเรื่องการวางตำแหน่งทางการตลาด กลยุทธ์ และการเติบโต (TipAgency เป็นช่วงสำคัญในเรื่องราวของผม แต่ทุกวันนี้ผมโฟกัสที่ธุรกิจของตัวเอง)

ในปี 2020 ผมตัดสินใจสร้างสิ่งที่ใหญ่กว่าเดิม: แพลตฟอร์มที่แก้ปัญหาใหญ่มากในทางปฏิบัติให้กับครีเอเตอร์ นั่นคือการรับเงินและจัดการบริการดิจิทัลได้อย่างง่ายดาย VieniOra.com จึงถือกำเนิดขึ้น และกลายเป็นโปรเจกต์หลักของผม

บทที่ 5 · ตั้งแต่ปี 2020

ปัจจุบัน

ในปี 2020 ผมยังย้ายไปทำงานที่คาสิโนในอัมสเตอร์ดัมด้วย และที่นั่น ในช่วง Covid ก็มีเรื่องหนึ่งที่ชัดเจนมาก: ในขณะที่ชีวิตใน “โลกจริง” ช้าลง โปรเจกต์ออนไลน์ของผม (โดยเฉพาะ VieniOra) กลับเริ่มเติบโตเร็วขึ้นมาก ถึงจุดหนึ่งผมก็รู้ว่าถึงเวลาต้องเลือกแล้ว การลาออกจากคาสิโนไม่ใช่เรื่องง่าย ผมยังคิดถึงมันอยู่เลย เพราะมันคือสิ่งที่ผมรักจริง ๆ แต่นั่นคือก้าวที่ถูกต้อง

หลังโรคระบาด ผมเริ่มออกเดินทาง และทุกวันนี้ผมใช้ชีวิตอยู่ระหว่างบาหลี ลอนดอน และบางครั้งก็อิตาลีเพื่อไปอยู่กับครอบครัว ทุกวันนี้ผมทำงานในอุตสาหกรรมบริการสำหรับผู้ใหญ่ในฐานะผู้ประกอบการ: ผมไม่ได้สร้างคอนเทนต์ แต่ผมสร้างธุรกิจและโครงสร้างพื้นฐาน

และถ้าคุณคาดหวังชีวิตแบบในหนัง… ขอทำให้ผิดหวังตั้งแต่ตอนนี้เลย: บ่อยครั้งมันน่าเบื่อกว่าที่เห็นเยอะ อย่างที่ผมชอบพูด: มันคือการนั่งปวดหัวกับนักพัฒนาไอที การวิเคราะห์ข้อมูล การตลาด การทดสอบ การแทร็กกิ้ง และการปรับประสิทธิภาพ สรุปง่าย ๆ คือ: อยู่เบื้องหลัง แต่ทำอย่างจริงจัง หนังน้อยลง Excel มากขึ้น